Review | A.D.

ALgemeen Dagblad
De vrouw als lustobject, Hugo Borst

Algemeen Dagblad, 5 februari 2013

Nee, nee, nee. Spreek er nou geen schande van, lieve AD-lezer, wacht nog even met uw oordeel, wat u ziet ís geen porno. Dit zelfportret is gemaakt door Hester Scheurwater, moeder van drie kinderen en kunstenares. Ze heeft met haar werk recent indruk ge- maakt in Parijs en ze staat te steigeren om over een paar maanden New York te veroveren.

Hester Scheurwater (1971) legt het zelf eventjes uit: ,,Mijn werk gaat over het spanningsveld in mijn hoofd: tussen wat zich in mijn hoofd afspeelt en hoe ik me naar buiten toe

gedraag; over het grensgebied tussen privé en publiek. Ik gebruik daarvoor mijn eigen lichaam en toon daarmee reeksen van fantasie-zelfbeelden. Deze beelden refereren vaak aan het door de media (reclame, film, clips, songteksten, porno) gepresenteerde ‘seksuele’ beeld van vrouwen. Geïndoctrineerd, geobsedeerd en gefascineerd door deze weer- gave van de ‘seksuele verleidelijke’ vrouw als lustobject probeer ik, als persoonlijke reactie, haast obsessief aan dit beeld te voldoen

met gefotografeerde zelfportretten. Het zijn fantasiebeelden die associaties oproepen van verlangens, verleiding en seks. Ik beeld me- zelf af als lustobject maar dan ontdaan van commerciële franjes. Ze zijn gemaakt in mijn eigen huis- kamer, slaapkamer, studio en badkamer. Gemaakt in de wetenschap dat ik de competitie met de commercie niet aan- kan en nooit kan voldoen aan dit beeld. Tegelijkertijd zijn ze juist ook gemaakt vanuit mijn kracht en mijn perspectief op seksuele vrijheid.” Hester Scheurwater zegt dus dat alles wat ze maakt een onderzoek is naar de vrouw als lustobject. Ik wil het geloven.

Maar veel belangrijker is wat ík ervan vind. Haar exhibitionistische, indringende foto’s passen in deze tijd waarin de iPhone nooit ver weg is. Ik weet zeker dat ik Scheurwaters beelden later zal zien zoals ik nu bijvoorbeeld Andy Warhols popart bezie: als een reflectie van een nieuwe tijd, een nieuwe orde, die herleeft zodra je naar het kunstwerk gaat zitten staren. Google bijvoorbeeld eens op Warhols elektrische stoel en flarden van de jaren ’60 schieten door je hoofd. Een kunstwerk moet je niet kopen om er later rijk van te worden, kunst koop je omdat je het mooi vindt, omdat het je raakt en je hoopt dat het je zal blijven raken  én omdat een re- productie in een lijst hartstikke nep is en niet veel goedkoper dan originele kunst.

Mocht een kunstwerk over 10 jaar meer waard zijn, dan is dat mooi meegenomen. In 1995 kon ik voor 9000 gulden een zeefdruk van Andy Warhol (Campbell’s-soepblik) kopen. Ik vond het prachtig, kon het betalen, maar het was me toch net te veel geld. Ik koop dat kunst- werk later wel, dacht ik. Had ik het toen maar gedaan. Het is nu vier keer zo veel waard. (Had ik ’m nu, ik zou ’m niet verkopen. Veel te mooi.)

Hester Scheurwater is te betalen. Ik overweeg serieus een werk van haar te kopen, maar ja, ik kan mijn geld maar één keer uitgeven. En er is zo veel moois te zien.

Ik heb uitgekeken naar deze week. We zijn geen New York of Berlijn natuurlijk, bij lange na niet, maar deze winter kan Rotterdam qua ambitie heel eventjes wedijveren met die cultuursteden. Het Filmfestival Rotterdam is klaar en nu sterft het deze week van de ex- posities en de kunstbeurzen. De belangrijk- ste is Art Rotterdam in de Cruise Terminal, direct gevolgd door Art at the Warehouse in de Feniksloods in Katendrecht en Raw Art Fair in Pakhuis Santos. Bij die laatste twee beurzen is genoeg prachtige, betaalbare kunst te vinden. Ook minder confronterend werk dan dat van Scheurwater. Kunst mag gerust braaf en tijdloos zijn.

Hester Scheurwater